ซิลเวอร์สปูน

ในปีที่สามของภัยแล้งครั้งใหญ่ ซูชิงเหอถูกแม่ขายให้กับคนค้ามนุษย์ด้วยราคาเงินสามตำลึงและข้าวฟ่างหนึ่งกิโลกรัม ตอนจากกันแม่ไม่กล้าสบตาเธอ เพียงแค่ยัดขนมเค้กข้าวหยาบครึ่งชิ้นที่แข็งจนบาดมือใส่เธอ เสียงแหบแห้งเหมือนเครื่องเป่าลมที่เสียว่า 'ชิงเหอ อย่าโทษแม่เลย' ชิงเหอไม่ร้องไห้ เธอจ้องมองขนมเค้กครึ่งชิ้นในมือแล้วพลันรู้สึกตลกขบขัน เดิมทีชีวิตของเธอก็มีค่ามากถึงเพียงนี้เชียวหรือ